'Ik kan niks, behalve schrijven'

Geplaatst door redactiegroningergezinsbode op 19/11, 20:00 uur.

Foto: Stef Steneker.

Moeder en broerlief hadden een weddenschap. Rosa zou voor haar achttiende een boek uit hebben. Ze is nu 22, dus het is iets later geworden, maar zondag verschijnt ‘Allemansvriend’ bij Uitgeverij Passage. De presentatie is om half vier in Het Paleis.

In de bundel staan 38 columns uit de Universiteitskrant. Rosa Timmer schrijft sinds september 2007 spraakmakende stukjes voor het studentenblad. De verhaaltjes gaan grotendeels over haar zelf en het wordt driftig gelezen, want Rosa schrijft goed en Rosa schrijft met ‘een bite’. Ze spaart zichzelf en anderen niet. De reacties zijn, zoals dat heet, wisselend, van liefdesgedichten tot de constatering dat Rosa Timmer de UK volplempt met meuk.

Timmer: “De columns in de bundel vormen min of meer een weergave van een studiejaar, langs de hoofdlijnen liefde, relatie en studie. Dat betekende wel dat columns over mijn familie buiten de boot vielen. Dat vind ik wel jammer, want ik kom uit een bijzonder gezin. Ik had geschreven dat mijn ouders een verstandshuwelijk hadden, maar daar werden ze helemaal niet boos om. Ze moesten er zelfs om lachen. Ik heb ook een moeilijke broer. Hij is best slim, maar maakt zijn school niet af en zo. We zijn allemaal ook wat zwaarmoedig van aard.”

Taal

Timmer studeert al vijf jaar, Taalwetenschappen, maar heeft inmiddels twee jaar studievertraging opgelopen. De reden: ze vindt de journalistiek zo leuk. Naast de columns maakte ze reportages voor de UK, verzorgde sites over palliatieve zorg, schreef voor de buurtkrant van Corpus den Hoorn, deed dingen voor de scouting en de Maag-Lever-Darm stichting en maakte het jaarverslag van de IB-groep, althans het informatieve gedeelte. “Ik ben nu hard aan de studie en wil een deel van de achterstand inlopen. Het wordt tijd dat ik mijn bachelor afrond. Ik wil toch wel graag een papiertje.”

Ze begon op het H.N. Werkman College al met stukjes schrijven. “Toen was ik zestien, of zeventien. Je moest een studiekeuze maken. Maar ik kon niks. Wel van alles geprobeerd: dansen, boekhouder, dokter, ik heb zelfs nog bij de deeltjesversneller gekeken. Wat ik wel deed was daar stukjes over schrijven. Die vond iedereen leuk. Dat is dus het enige wat ik kan, schrijven.”

Rosa Timmer deed redactiewerk voor het Jonge Harten Festival en won in 2005 en 2006 de columnwedstrijd. Ook was ze een van de winnaars van de wedstrijd van ‘Rarekiek’ van het Dagblad van het Noorden. Toen ze wist dat de columnist van de UK weg ging, bestookte ze de hoofdredactie met columns en sollicitaties. “Als ik iets wil, kan ik goed zeuren.”

Lobby

Kees Willemen was, zonder dat Timmer het wist, voor haar aan het lobbyen bij een uitgever. “Hij vindt mijn stukjes goed en zei voortdurend: daar moet een boek van komen. Waarom Kees de columns zo goed vindt weet ik niet. Hij uit zich in superlatieven, maar het is niet heel erg onderbouwd.”

“Waarom ik schrijf is dat ik wel van aandacht hou. Ik heb een podium nodig. Ik zou het liefst zangeres zijn. Ik deel graag mijn gevoelens met anderen. Maar theater is niks voor mij. Ik kan niet iemand anders spelen. Dan word ik onrustig. Ik heb het wel geprobeerd, maar toen ik een brandende boom moest uitbeelden, ben ik er maar mee gestopt.”

Herman Sandman